Ölümüne fondip mürekkep

Ah ulan be albayım,
şimdi arasa,
ya da mesaj atsa..
biriyle haber yollasa,
bir şeyler yapsa ya cehennem olmayasıca, ulaşsa bana…
ne güzel olurdu lan diyecektim, ama..
yok demedim, demedim inan bunların hiç birini, asla..
ki; kalp yatağındaki boşluğa ve bahar ayındaki sarhoşluğa da inanmıyorum artık nasılsa…

ölümden korkmadığın bir gün unutmak da varmış hatırlıyorsun,
ve evrende her şeyin zıttı varken,
zıttı olmayan bir tek olan Allah’a inanıyoruz ya…

unutmayı da yaratmış bizi yaratan…
sonra ''üzülme, fazla takma kafana, her şeyi zamana bırak..''
toplumsal mesajları arasında…

bir öğle yemeği sonrası unutmaya dönüp omuzlarında ağlıyorum,
ve diyorum ki hayırlısı,
hem annem de çok severdi bu lafı..

hoş, hayırlısı da bizi bulmaz ya…



Dipnot / İmza "o" adam..

Polisiye aşığı biri olarak son zamanlarda yeni keşfettiğim bir yazardan bahsedeceğim saygı değer dostlar. Bu adam " Emrah Serbes ". Kendisi Star TV'de yayınlanmakta olan " Behzat Ç. " Dizisinin senaristi aynı zamanda yazarı. İnce eleyip sık dokuyan bir yapıya sahip ve argoyu doğru ve gerektiği gibi kullanan birisi. Bu yayınlamış olduğumda " Erken Kaybedenler " kitabının son sayfası. Bunu ilk okuduğumda haykırarak güldüm, ' beni görmezden geliyordu baba ' kısmı beni aldı götürdü. Polisiye okuyucularına şiddetle tavsiye edebileceğim bir kitap. Ana Tema, Ergenlik dönemindeki Erkeklerin yaşadıkları ve yaptıkları. Direksiyonu biraz çeviren Serbes'den çok ama çok etkileyici bir serüven..

Mutlaka okunmalı..



İmza " o " adam..

Eskiden olsa " Seviyor " diye sayardık papatya yaprakları;

Şimdi sen gittin ya içiyoruz sakinleştirici niyetine papatya çayları..

Bazen ne yani diyorum; Bir yaprağın olsaydı sevecek miydi beni ? diye..

Ama boş biliyorum..

Bu yüzden bavulumu toplayıp en kolay yolu seçip çekip gidiyorum..

Mesajlarda, siz ona anlam dolu şeyler gönderirsiniz..
ama o size cevap olarak peki der.
siz son bir ümitle konuyu değiştirmeyi denersiniz..
ama o size cevap olarak yine peki der.

Ama gitme,
bak bağlaçla başladım, bu şiire..
anla işte, kafam çok karışık,
en çocuk yanımla söylüyorum,
Lütfen, g i t m e…

Ve dinle,
Şimdi gidersen,
Hiç tanımadığın bir erkek karşılayacak seni terminalde.
Ve belki sarılacaksınız birbirinize,
Ve belki yanağına bir buse konduracak, adice..
Bedenine dokunacak belki,
Saçlarını okşayacak ya da..
Diyorum işte, gitme..

Sen gittikten sonra,
Sormayacaklar mı bana, ne oldu diye..
Gitti desem, anlarlar mı
Anlasalar bile,
Hissettiklerim bir his olabilir mi yüreklerinde..

Ki; ben kalabilecek miyim buralarda sen gidince,
O senin tenine dokunurken,
Ben kalbimi yırtıcı hayvanlara,
Ben kalbimi isyanlara, armağan etmeyecek miyim…

Sonra, hangi söz durumumu özetlemeye yetecek,
Hangi kutsal el, gözyaşlarımı silmeyi becerecek.
Tüm zamanlarda çekimlerim gitmek fiilini,
anlatırım herkese, gitmemen gerektiğini.
Bir eylemi nasıl süslemem gerekiyorsa süslerim,
Yeter ki gitme…

Bu kez kal.
Kal bu kez.
Derimi soyarcasına sarıl,
Derimin derisizliğine…
Sarıl işte,
Tenimin tensizliğine…

Kal yeter ki,
‘’Güneşe çıplak gözle,
saatlerce bakabilen adam olarak, tarihe geçeyim.’’

Saçmalayışım olursun gitme,
'kendi halinde yaşayan ceset' olurum..
gitme,

doğmamış çocuğumuzu öldürürsün,
şizofrence yaşarım,
her gidene senmişsin gibi şiir yazarım.
bak bu kez farklı diyorum,
bu kez çok büyük harflerle söylüyorum…

GİTME!


imza " O " adam